2005 yılından beri çeşitli platformlarda yazıyorum. Blog hayatın saldırılarına karşı bir savunmadır şiarından yola çıkarak bugüne kadar geldik. Alternatif köşe yazarı konseptini devam ettirmekle beraber bundan sonra yeni blog yazarı arkadaşlar da özgün blog yazılarıyla burada olacaklar...
Yüzlerce yıl önce doğrudan demokrasinin yaşandığı sitelerde insanların meydanlarda yaptığını bizler şimdi sanal alemde gerçekleştiriyoruz. Belki fikirlerimiz ve yazılarımız siyasi sürece büyük bir etkide bulunmuyor ancak süregelen konularda görüşlerimizi belirtmemiz demokrasinin olgunlaşmasına hizmet edecektir…
Benim blogcu hakkında bir zamanlar yoğun olarak düşündüğüm bir çok proje vardı. Ne oranda hayata geçirilir , teknik yeterlilik ya da zaman konusunda ne gibi sıkıntılar oluşur bunlar konusunda bir yorum yapamam…Ama ben blogcuda görmek istediklerimi teker teker anlatmaya çalışayım sizlere!
Bundan sonra bir süreliğine yazılarımı resimsiz yayınlamayı düşünüyorum. Normalde bunu pek sevmediğimi , görselliğin blogumun bir parçası olduğunu bilirsiniz…
Zaten bir süre sonra dayanamam ve yeniden fotoşopla yazıya uygun resimler yapmaya başlarım. Genelde resimlere önem vermemin sebeplerinden birisi, resmin yazı ile bütünleşip okuyucunun kafasındaki kültürel inşayı tamamlaması fonksiyonundan kaynaklanıyor…
Ancak blogculuğun getirdiği her gün yazma gerekliliği ( ben öyle düşünüyorum) her zaman resim hazırlama olayını zor kılıyor. Bu aşamada önemli olan fikirlerin aktarımı ise ben de biraz görselliği az şekilde bunu yapmaya çalışacağım… Hem resim olmadığı için belki yazıya karşı olan motivasyon artar…
Kimbilir belki yorumlar bile artar! 
Bundan sonra bir süre resimsiz yazılar yazmaya karar verdim. Uzun bir süre internet kafelerden bağlanmak zorunda kalacağım için biraz böyle denemem gerekiyor…
Belki diğer blogumda resimli yazılara devam ederim ancak burası için son durum böyle…
Resimsiz ya da resimli yazı da nedir? diye söylendiğinize eminim ama blog yazısı benim için resmiyle ve içeriğiyle bir bütündür.Bu iki parametreyi birbirinden ayıramıyorum. O nedenle ne zaman yazı yazsam mutlaka ona göre bir de resim eklerim…
Artık günlerim çok yoğun geçiyor…İş güç derken hayat içindeki sosyal yaşam alanımız iyice daraldı.Bu yoğunluk arasında bloguma vakit ayırabilmem bile bir mucize…
Ama gittiği yere kadar diyorum…
Saygılar…
Not: Bu yazının neden bu kadar çok okunduğu konusunda bir fikrim yok…
